Kracht in stilte, liefde in actie

Debora Jumanne werd geboren op 23 december 1991, in het hart van de Singida-regio van Tanzania. Haar jeugd was eenvoudig, geworteld in de ritmes van het plattelandsleven — omringd door haar familie, lerend, groeiend en dromend zoals elk jong meisje dat zou doen.

Maar alles veranderde toen ze in klas 6 van de lagere school zat. Haar vader overleed, en het fundament van het gezin viel weg. Als een van de oudste kinderen moest Debora bijspringen om te helpen. Landbouw en het verzorgen van vee werden een onderdeel van haar dagelijks leven. Toch slaagde ze er op de een of andere manier in om haar opleiding voort te zetten en bereikte zelfs Form 2 van de middelbare school. Toen raakte het geld op. Haar schoolcarrière — en haar dromen — moesten worden gepauzeerd.

De hoop keerde terug toen een zorgzame familielid haar naar Arusha bracht. Daar kreeg ze een zeldzaam geschenk: steun en een beroepsopleiding. Debora koos voor kleermakerij — niet alleen een vaardigheid, maar een pad naar onafhankelijkheid.

In 2013 trouwde Debora. Zij en haar man Clemence bouwden samen een bescheiden leven op. Ze werden gezegend met twee kinderen — een slimme, nieuwsgierige dochter en een speelse jonge zoon. Haar man werkte als toeristen-buschauffeur, en hoewel het leven niet luxe was, was het stabiel. Ze spaarden zelfs genoeg om een klein stukje grond te kopen — een symbool van vooruitgang en mogelijkheden.

Toen kwam de duisternis. Haar man verloor zijn baan en ging werken als schoolbuschauffeur — minder salaris, meer onzekerheid. Kort daarna begon zijn gezondheid te achteruitgaan. Hij ontdekte een knobbel op zijn borst, maar ze hadden geen geld om passende behandeling te zoeken. Twee jaar lang wachtten en hoopten ze. Uiteindelijk slaagden ze erin het Mount Meru ziekenhuis te bezoeken. Er werd een operatie uitgevoerd en hij werd doorverwezen naar Dar es Salaam — waar hij tot hun schrik de diagnose borstkanker kreeg. De kosten van zorg in Dar waren ver boven hun draagkracht, dus wendden ze zich tot KCMC ziekenhuis in Moshi voor chemotherapie. Die behandeling was alleen mogelijk dankzij de vrijgevigheid van familie en verwanten. Ze hadden geen ziektekostenverzekering, en elke maand bracht meer zorgen dan de vorige. Ondanks alles wat ze probeerden, de strijd werd te zwaar. In december 2025 verloor Debora haar man.

Wat volgde was niet alleen verdriet, maar ook een plotselinge en overweldigende verandering in verantwoordelijkheid. Debora bevond zich ineens als alleenstaande moeder, die de volledige last van het zorgen voor haar gezin droeg terwijl ze het verlies van haar partner betreurde. Na de begrafenis en de kerstperiode vroeg het leven moeilijke beslissingen. Toen het nieuwe schooljaar begon, moest Debora een hartverscheurende keuze maken voor het welzijn van de toekomst van haar kinderen. Haar dochter werd naar haar grootmoeder gestuurd om daar te wonen, waar ze haar opleiding kon voortzetten. Hoewel het de juiste beslissing was, betekende het leven op afstand — een stille opoffering die alleen de liefde van een moeder kan verklaren. Haar jonge zoon blijft bij haar in Arusha en gaat naar een school in de buurt. Maar ook dit brengt uitdagingen met zich mee. De jaarlijkse schoolkosten van 1.000.000 TZS (ca. 350 euro) zijn een zware last voor Debora, die nog steeds probeert haar leven en inkomen vanaf nul weer op te bouwen.

Haar kleine naaiatelier — ooit haar hoop op onafhankelijkheid —is nu dringend aan renovatie toe. Het dak, de vloer, de muren, het interieur — alles moet gerepareerd worden voordat ze echt kan herstarten en haar werk kan laten groeien. Zonder dit blijft het onzeker om een stabiel inkomen te verdienen. En toch, zelfs te midden van verlies, begint er iets te verschuiven. Met de steun van Stichting Tupendane Nederland (STN) kreeg Debora een lening van 1.000.000 TZS om te beginnen met de renovatie van haar atelier. Het is niet alleen een financiële stap — het is een stap richting het heropbouwen van haar leven. De renovaties zijn nu begonnen. Het is een fragiel maar krachtig begin. Een teken dat er zelfs na verlies nog steeds beweging kan zijn. Nog steeds hoop. Tegenwoordig vervult Debora vele rollen: een rouwende vrouw, een toegewijde moeder en een vrouw die vastbesloten is weer op eigen benen te staan.

De dromen die ze ooit koesterde — om haar kleermakersbedrijf uit te breiden en op een dag andere vrouwen op te leiden — zijn er nog steeds. Stil, maar niet verdwenen.

Het gewicht dat ze draagt is nog steeds zwaar. Maar dat geldt ook voor haar veerkracht.

En toch verschijnt Debora altijd — met een warme glimlach, een zachte kracht en een moed die weigert te verdwijnen. Ze is het soort vrouw dat anderen inspireert zonder dat ze het probeert.

In de Neema-groep van Seed Grant Impact vindt ze troost, verbinding en een plek waar ze niet alleen is. Ze noemt het een steunpilaar — en dat is het ook. Een veilige plek in een wereld die zoveel van haar heeft gevraagd.

Debora vraagt niet om veel. Maar ze verdient meer dan ze heeft gekregen.

Een beetje ondersteuning zou kunnen betekenen:
• Stabiliteit in het onderwijs voor haar kinderen
• Het vermogen om haar kleermakersbedrijf volledig te herbouwen
• Een stabiel inkomen om voor haar gezin te zorgen
• Een weg terug naar haar droom om andere vrouwen te inspireren

Want zelfs de sterkste vrouwen — zelfs degenen die verlies met gratie dragen — hebben soms iemand nodig die zegt:

“Je bent niet alleen.”