een leven verweven met geloof, moed en stille kracht

 Pendo Louhango werd geboren in 1976 in de regio Singida in Tanzania. Ze was een van zeven kinderen, waarvan er inmiddels twee zijn overleden. Van jongs af aan werd Pendo's pad gevormd door beperkingen. Haar vader geloofde dat kinderen – vooral meisjes – bedoeld waren om met vee te werken, niet om naar school te gaan. Wanneer overheidsfunctionarissen kwamen controleren of de kinderen niet naar school gingen, verstopte vader ze in de bosjes om controle te vermijden.

Pendo groeide op met beide ouders. Echter, haar moeder kon niet praten, wat beperkingen met zich meebracht. Liefde en begeleiding waren schaars. Op 16-jarige leeftijd werd Pendo tegen haar wil gedwongen te trouwen en werd ze de tweede vrouw van haar man. Ze kregen samen drie kinderen. Het trauma van het verlies van haar eerstgeborene is nog steeds voelbaar – haar baby werd vergiftigd en gedood door de grootmoeder van het kind.

Op zoek naar veiligheid en een nieuwe start vluchtten Pendo en haar man naar Arusha. Ze vonden een kleine kamer om te huren, maar hadden niets – geen meubels, geen matras, zelfs geen deken. Ze sliepen op de grond, met niets anders dan elkaar en de wil om te overleven. In die tijd werden er nog twee baby's geboren.

Maar in plaats van vrede volgde geweld haar. Haar man begon zwaar te drinken en mishandelde Pendo zwaar, waardoor ze ernstig gewond raakte. Omdat ze nooit onderwijs had genoten, had Pendo moeite om met anderen te communiceren, waardoor ze geïsoleerd raakte.

Toch werkte ze onvermoeibaar om haar groeiende gezin te onderhouden: ze waste kleren, hielp bij een lokale fundi (ambachtsman), verkocht groenten en haalde water voor anderen. En dat allemaal terwijl ze zwanger was van haar vijfde kind.

Na het verlies van haar zesde kind startte Pendo een klein bedrijfje terwijl ze opnieuw zwanger was van baby nummer zeven. Beetje bij beetje kon ze een klein stukje grond kopen en een huis huren. Met de steun van haar kerkgemeenschap begon ze haar eigen huis te bouwen – eenvoudig, met één kant open voor de wind en alleen bedekt met een klamboe. Maar het was van haar. Het was een symbool van hoop.

Drie jaar lang sorteerde Pendo cashewnoten om haar gezin te onderhouden. In die tijd leefden ze vaak van slechts één maaltijd per dag. Op haar werk werd ze niet echt geaccepteerd. Geruchten en beschuldigingen verspreidden zich, wat uiteindelijk leidde tot haar ontslag.

Al het geld dat ze verdiende, ging op aan de bouw van haar huis. Uiteindelijk bood een goedwillende buitenlander haar steun aan, waardoor ze een haar eigen bedrijfje kon starten. Met de winst die ze maakte, bleef ze haar huis ontwikkelen en verbeteren.

Toen verliet haar man het gezin. Hij vluchtte naar Tanga, in het noordoosten van Tanzania, en liet al zijn kinderen achter. Een jaar later keerde hij terug – met nog meer geweld en misbruik, gericht tegen Pendo en de kinderen. Toen hij een tweede keer terugkwam en hetzelfde gedrag bleef vertonen, nam Pendo een moedig besluit: ze ging naar de lokale leiders (in Tanzania staan die nog altijd hoog in aanzien) en vertelde haar verhaal. In een stille, dappere daad kwam ze op voor zichzelf en haar kinderen. De leiders kozen haar kant en vroegen haar man de gemeenschap te verlaten. Voor een vrouw die jarenlang te maken had gehad met misbruik, was dit een krachtig moment waarop ze haar stem terugkreeg. Tegenwoordig krijgt Pendo steun van een van haar dochters, die inmiddels getrouwd is.

Om geld te verdienen, startte Pendo een veeteeltproject. Ze begon met één schaap, verkocht het met winst en kocht met het geld vier koeien. Ze houdt ook ganzen. Deze kleine boerderij onderhoudt nu het gezin. Wanneer ze geen goed veevoer (pumba) kan betalen, produceren de koeien minder melk, maar ze vindt altijd een uitweg.

Na verloop van tijd is Pendo zelfverzekerder geworden. Ze weet dat ze alles zelf heeft opgebouwd – met haar handen, haar hart en haar geloof. Onafhankelijkheid betekent alles voor haar. Ze droomt ervan een kleine tweedehands kleding- en schoenenzaak te beginnen om haar gezin verder te ondersteunen.

Een klein project waar ze op hoopt, is een hok voor haar ganzen – iets waar de lokale NGO Seed Grant Impact mogelijk bij kan helpen, aangezien ganzen winstgevend zijn, maar momenteel niet in een goede schuilplaats worden gehouden.

Ondanks dat Pendo en haar kinderen geen ziektekostenverzekering hebben, zijn ze momenteel gezond. Ze dankt God hier elke dag voor.

Pendo Louhango is een vrouw die veel verloren heeft, maar nog meer heeft opgebouwd. Ze verloor kinderen, waardigheid en veiligheid, maar kreeg kracht, een doel en onafhankelijkheid terug. Ze staat nu stevig op eigen benen. Haar geloof in God heeft haar door de donkerste nachten heen geholpen en haar moed heeft de weg voor haar kinderen verlicht.

Pendo's verhaal verdient het om gehoord te worden – niet alleen vanwege wat ze heeft doorstaan, maar ook vanwege de krachtige vrouw die ze is geworden.