Een leven vol moed, gedragen door kracht en hoop

Sindani Olodi werd 47 jaar geleden geboren in Kiranyi, Siwandeti, net buiten Arusha. Als trotse Maasai-vrouw groeide ze op in een groot, traditioneel gezin met negen kinderen. Haar vader had twee vrouwen. Vandaag de dag leven er nog maar zes van haar broers en zussen. Haar vader leeft niet meer, maar haar moeder – wijs en veerkrachtig – leeft nog.

Sindani's jeugd was doordrenkt van Maasai-tradities: geen schoenen, geen school en een leven gewijd aan de veeteelt. Haar vader geloofde dat meisjes geen plaats hadden in onderwijs. Maar Sindani's hart verlangde naar meer.

Twee van haar oudere zussen mochten naar school. Het gaf Sindani hoop om naar hen te kijken. Ze vond steun bij twee meelevende leraren – juffrouw Deborah en juffrouw Mollel – die haar uitnodigden om tijdens de lunchpauze bij hen te komen zitten. Dit was haar eerste kennismaking met leren en ze kreeg eten om haar tengere lichaam te voeden.

Het leven thuis was pijnlijk. Haar vader sloeg en schopte zijn vrouw en kinderen regelmatig. Om zichzelf te beschermen, glipte Sindani weg voor zonsopgang – voordat het dagelijkse geweld begon.

Haar moeder, hoewel beperkt in macht, vocht voor het recht van haar dochter om te leren. Uiteindelijk, op 10-jarige leeftijd – veel ouder dan de meeste nieuwe leerlingen – schreef Sindani zich in voor klas 1. Ze had geen schoenen of uniform, maar toen haar oudere zussen klaar waren met school, gaven ze die aan haar door. In 1993, op 16-jarige leeftijd, voltooide Sindani trots klas 7 (vergelijkbaar met onze basisschool). Een opmerkelijke prestatie gezien de omstandigheden.

Maar kort daarna probeerde haar vader haar tot een huwelijk te dwingen. Ze vluchtte naar Kisongo, in de hoop veiligheid te vinden bij een oom. Helaas probeerde ook hij haar uit te huwelijken. Ze keerde terug naar huis, maar daar werd ze geconfronteerd met iets nog angstaanjagender: haar vader had een groep jonge mannen verzameld, hen volgestopt met alcohol en hen bevolen haar mee te nemen naar Losikito – een afgelegen Maasai-dorp dat bekendstaat om zijn strikte tradities. Haar wil werd verbrijzeld onder de druk van culturele controle.

In 1999 trouwde ze. Maar in plaats van bescherming bracht haar man haar juist meer pijn. Hij liet haar regelmatig in de steek en verdween jarenlang naar Nairobi, vanwaar hij alleen terugkeerde om haar zwanger te maken en vervolgens weer verdween. Dit gebeurde vijf keer. Elke keer doorstond Sindani de zwangerschap alleen – en elke keer stierf de baby bij de geboorte. Ze rouwde in stilte.

Maar wat haar man haar aandeed was niet zomaar verlating – het was bruut geweld. Hij sloeg en schopte haar herhaaldelijk, soms met zoveel kracht dat ze er ernstige verwondingen aan overhield. Op een dag, in een moment van gruwelijke wreedheid, sprong hij op en trapte haar met beide voeten in haar heup. De schade was zo ernstig dat Sindani haar been niet meer kon gebruiken. Maandenlang kon ze niet lopen. Door pure doorzettingsvermogen en kracht leerde ze zichzelf langzaam weer lopen. Maar ze loopt nog steeds een beetje mank – een stille, spookachtige herinnering aan het misbruik dat ze overleefde.

Tegenwoordig is ze moeder van vier kinderen: een zoon (19), een dochter (13) en een tweeling (10). Sindani woont nu bij haar moeder in Arusha. Haar moeder gaf haar een klein stukje land, waar ze trots haar eigen huisje bouwde – eenvoudig, maar van haar. Een symbool van vrijheid en overleving.

Haar man, die nooit echt bij hen heeft gewoond, is inmiddels overleden. Sindani is de enige die voor haar gezin zorgt. Ze runt een klein bedrijfje dat groene bananen en houtskool verkoopt. Met enorme moeite kocht ze ooit een koe. Toen ze een kalfje kreeg, verkocht ze het om het schoolgeld te betalen. De moederkoe is weer drachtig – een kleine zegen en een hoopvolle bron van inkomsten in de toekomst. Ze heeft geen kapitaal om betere dieren te kopen, maar ze blijft dromen. Haar grootste wens is om haar bedrijf uit te breiden en onderwijs voor haar kinderen mogelijk te maken.

En ze heeft een boodschap:

"Onderwijs voor meisjes is essentieel. Het geeft ze kansen. Het helpt hen te ontsnappen aan tegenslagen."

Sindani's leven wordt gevormd door tegenslagen, maar ook door waardigheid, moed en de vastberadenheid om steeds weer op te staan. Ze overleeft niet alleen, ze bouwt in stilte aan een toekomst.