Drie broers, één droom: een veilig thuis en een toekomst

GBV komt ook voor bij jongens. Het verhaal van de Musa-broers is hier het bewijs van. Ook zij verdienen steun en hulp.

Aan de rand van Arusha staat een fragiel huisje – de muren zijn dun, het dak is onaf en de krappe kamer wordt gedeeld door drie jonge mannen. Dit is het huis van Elia (26), Samson (24) en Tito (17). Het leven heeft hen zware klappen toegebracht, maar binnen deze ruwe muren hoor je nog steeds gelach. Tegen alle verwachtingen in klampen de broers zich aan elkaar vast, verbonden door liefde en veerkracht.

Hun verhaal begint met verlies. Hun moeder overleed toen ze nog jong waren, en liet niet alleen een gebroken hart achter, maar ook een onvoltooide droom: ze was begonnen met de bouw van een bescheiden huis om haar zoons te beschermen. Haar dood legde de bouw stil en hun vader – die haar lange tijd geweld had aangedaan en later zijn zoons had verwaarloosd – weigerde hen in zijn huis te laten wonen. Omdat ze nergens anders heen konden, verhuisden de jongens naar het half afgebouwde huis van hun overleden moeder.

Vandaag zijn ze dankbaar voor deze schuilplaats, maar overleven is niet gemakkelijk. Het huis is gevaarlijk zwak: het dak lekt, de muren zijn zonder stucwerk, er zijn geen ramen en geen degelijke vloer. Het meest urgent is dat de broers afhankelijk zijn van een afbrokkelende, geïmproviseerde toiletvoorziening die hun gezondheid bedreigt. In de eenpersoonskamer, niet groter dan 3 bij 3 meter, delen ze één bed en weinig anders.

Eten is nooit gegarandeerd. De meeste ochtenden gaan voorbij zonder ontbijt. Op dagen dat er werk is, kunnen ze zich bananen, uien en tomaten veroorloven voor een eenvoudige maaltijd. Als er geen werk is, is er geen eten. Koken gebeurt op brandhout; gas is ver buiten hun bereik.

Elia, de oudste, draagt de zwaarste verantwoordelijkheid. Ooit een slimme student met de droom om bouwkundig ingenieur te worden, moest hij na de dood van zijn moeder stoppen met school. Nu neemt hij tijdelijk werk aan om zijn broers te onderhouden. Een recent motorongeluk zorgde ervoor dat hij wekenlang bedlegerig was en geen geld had voor goede medische zorg – een pijnlijke herinnering aan hun dagelijkse kwetsbaarheid. Toch droomt Elia: hij hoopt een klein bedrijfje te beginnen, met een motortaxi of een koe voor de melkproductie, om wat stabiliteit voor het gezin te creëren.

Samson, 24 jaar oud, heeft ook de middelbare school afgerond en zoekt dagelijks naar werk. Tijdens een recent bezoek was hij weg – waarschijnlijk ergens aan het werken om net genoeg te verdienen voor het dagelijkse eten.

Tito, de jongste, is pas 17. Ondanks goede resultaten op de basisschool, weerhield armoede hem ervan om door te gaan naar de middelbare school. In plaats daarvan werkt hij op het land of snoeit hij bananenbomen, terwijl hij ondertussen vasthoudt aan zijn droom om ooit vrachtwagenchauffeur te worden.

Een prioritaire beoordeling van hun situatie bracht dringende behoeften aan het licht:

• Hun huis versterken en het dak afmaken.
• Een veilige, hygiënische putlatrine bouwen.
• Een koe kopen voor de melkproductie.
• Een motorfiets kopen voor transportdiensten.

Te midden van dit alles is het niet hun armoede die het meest schittert, maar hun kracht. Deze drie broers klagen niet. Ze delen glimlachen en maken grappen, en vinden vreugde, zelfs in schaarste. Hun eenheid is hun overleving – en hun hoop.